Zaraz zajrzę do Ciebie

Trafiłem tu z blogu M. Pasterskiego, na który – – trafiłem kilka miesięcy temu przez przypadek. I podoba mi się to co widzę….
Co do Twojego wpisu…..
Jeśli chodzi o punkt drugi, tego typu wizualizacja ma wg. mnie dwa końce. Z jednej strony postanowienie czegoś i wizualizacja rezultatu rzeczywiście może wzbudzić „fałszywe” zadowolenie, które danej osobie „wystarczy”. Z drugiej zaś tego typu wizualizacja efektu końcowego i poczucie jak przyjemne może być jego osiągnięcie, stanowi motywację do działania. Wydaje mi się, że sama technika jest nie tylko dobra, ale i niezbędna dla osiągnięcia sukcesu, jednak jego prawdopodobieństwo będzie zależne od stopnia „zdrowia” jednostki – jej odpowiedzialności i poczucia własnej wartości. Jeśli komuś sama wizualizacja i krótkotrwała przyjemność z nią związana wystarcza, nie oznacza to, że technika sama w sobie jest zła, ale jest do wykonania robota przy samych fundamentach.
Wizualizacja w mojej opinii pomaga wytworzyć w sobie antycypację realizacji celu, i zaprzęga podświadomość do silnej pracy nad jego osiągnięciem

Trzeci punkt – pełna zgoda. Najpierw powinniśmy być pewni, że to co robimy jest zgodne z naszymi wartościami i że to naprawdę jest to o co nam chodzi. Inaczej cała reszta nie ma sensu

Czwarty i piąty – problemem są właśnie: niedojrzałość jednostki (może być np DDD), niezgodność z wartościami, ale i po prostu brak dobrego planu. Takiego spisanego na papierze. Ludzie mają tendencję do tworzenia ogólników (typu: zarobię dużo pieniędzy, znajdę lepszą pracę) w ten sposób ograniczając swoje szanse na sukces praktycznie do zera. Ruszenie d… wg mnie wynika z motywacji, motywacja ze zgodności, zgodność ze zdrowia psychicznego, zdrowie psychiczne od…… i tak dalej i tak dalej. Niczym ruska babuszka:)

Pozdrawiam

JJ