Komentarze do: Wewnętrzny Krytyk – tyran czy zbawiciel?

Autor: Joanna

Joanna — Sat, 28 Nov 2009 10:37:34 +0000

@Karol: Ja to widzę tak: nasz krytyczny głos kształtuje się pod wpływem różnych doświadczeń, ale to nie znaczy, że jak mamy coś dane, to już tzw. kaplica. Mój Krytyk bywa złośliwą i upartą bestią, często uprzykrzając i zaburzając tok mojej codzienności, szczególnie w bliskich relacjach i ważnych przedsięwzięciach. Ale wiem, że mogę coś z tym robić, mogę spojrzeć w boku i zastanowić się jak faktycznie chcę działać, po co mam ten wewnętrzny głos i jak mogę inaczej (niż np. pesymizmem czy ucieczką) reagować i zaspakajać jego intencje. To co nazywasz “siłą charakteru” jest dla mnie chęcią wzięcia odpowiedzialności za swoje działania i uczucia, zdaniem sobie sprawy, że mamy wybór i możliwość podejmowania decyzji. Wierzę, że nawet najgorszego Krytyka można przekształcić w twórczy sposób i zredukować jego destrukcyjny aspekt.

Autor: 28.11.2009 « Corvusalbus’s Weblog

28.11.2009 « Corvusalbus’s Weblog — Sat, 28 Nov 2009 00:41:56 +0000

[...] Wewnętrzny Krytyk – tyran czy zbawiciel? [...]

Autor: Karol

Karol — Fri, 27 Nov 2009 23:37:15 +0000

To wg. mnie zależy od siły charaktery czy ten “krytyk” będzie nas chronił przed popełnieniem błędu, czy też wprowadzi nas w stan odrętwienia. Nie mogę się odnosić, do osób trzecich, a w moim przypadku krytyk jest dosyć swoistą blokadą rozwoju, jak i samorealizacji. Zauważam także że jest bardzo podatny na uzależnienia, wnioskuję także, iż to dzięki “bądź przez niego” mamy szanse na takie a nie inne uzależnienia. Zazdroszczę Tobie , tej istoty dzięki, której masz motywację do dalszego działania. Tak więc jak jest silna psychika, oraz charakter, taki jest i też “wewnętrzny krytyk”, jednych doprowadza do depresji, innych na szczyty samorealizacji.

Autor: bartek

bartek — Thu, 05 Nov 2009 17:31:06 +0000

Ja niestety często nie daję rady z moim wewnętrznym krytkiem. Bywa, że gnębi mnie niemal za wszystko, a ma to napewno sporo wspólnego z moim własnym perfekcjonizmem i nadgorliwością. Często włącza mi się to właśnie po przeczytaniu róznych artykułów czy książek z dziedziny duchowości – jak to niestety często bywa ideał kłóci się z zastaną rzeczywistością i powstaje pewien poznawczy dysonans, który gdzieś tam psychicznie nieco “uwiera” i to dość regularnie… Nie są to najczęściej jakieś “grubsze” kwestie, ale jest ich dość sporo i to czasem uprzykrza życie. No i wobec tego pojawia się pytanie: dystansować się do krytyka, czy do wiedzy? Czasem mam wrażenie, że wiedza to największy oręż w ręku krytyka.

Autor: Ewa

Ewa — Wed, 04 Nov 2009 14:24:48 +0000

Rozumiem i dziękuję za odpowiedź Musiałam zadać takie trochę dziwne pytanie, ponieważ zawsze mnie fascynowało “zaglądanie innym w mózgi”. W sumie, gdy się nad tym zastanawiam dochodzę do wniosku, że te “rozdarcia” i “wewnętrzne konflikty” każdemu w jakiś sposób blokują prostą drogę do szczęścia i pełni człowieczeństwa. Nieraz zasłaniamy się, że to “kaszel”, “ból głowy”, a może nie soma, a umysł jest winny ?