Komentarze do: Kiedy jestem naprawdę sobą?

Autor: OO13YZ

OO13YZ — Sun, 08 May 2011 16:02:53 +0000

Człowiek jest sobą w nocy, kiedy zachowuje się subtelnie i ma świadomość, że nikt na niego nie patrzy.

Autor: Leszek Cyfer

Leszek Cyfer — Wed, 18 Nov 2009 13:10:48 +0000

Przypomniał mi się Gurdżijew z „Fragmentów nieznanego nauczania” Uspieńskiego i jego człowiek scalony – opis rozszczepienia osobowości człowieka był identyczny z podanym tutaj, tylko że poprzedzał instrukcję jak stać się człowiekiem spójnym, w którym te pomniejsze osobowości są podporządkowane, stopione i nie przejmują kontroli.

Autor: Krzysiek

Krzysiek — Wed, 04 Nov 2009 18:44:27 +0000

Szeroki temat bycia sobą …Kwestia bycia sobą to temat „człowiek i czyn”. Prosto mówiąc to być albo nie być, wiedzieć albo nie wiedzieć dalej jeśli być ,to coś mieć.
Przytoczę tutaj wiersz wielkiego poety i mistyka :
Pokój
Jest , duszo, jest kraina
Za gwiazdami ukryta,
Gdzie skrzydlata drużyna
U bram przybysza wita,
Gdzie nad rany i zgony
Uniósł się Pokój złoty
J W Żłobie Narodzony
Wiedzie anielskie roty;
To On, przyjaciel wierny,
(Zbudź się, duszo!)w potrzebie
Z niebiosów , miłosierny,
Zstąpił umrzeć za ciebie;
Wzleć tam, gdzie przystań cicha,
Gdzie rośnie kwiat Pokoju,
Róża, co nie usycha,
Twierdza, wytchnienie w znoju;
Porzuć próżne strapienia:
Opatrzy cię sowicie
Ten , który się nie zmienia,
Twój Bóg , twój lek ,twe życie.

Autor: felicita

felicita — Fri, 23 Oct 2009 22:47:03 +0000

Witam bardzo serdecznie Ciebie Joasiu i wszystkich tu Goszczących zaprzyjaźnionych mniej lub bardziej. Artykuł mnie przyciągnął, gdyż jest to aktualnie temat nr 1 w moim życiu.Jestem na etapie „świadomego” szukania własnej tożsamości i przebudowywania struktur myślowych albo można to określić dokładniej dopiero w fazie projektowania jak by te przebłyski „prawdziwej natury” wcielać w życie dogłębniej w taki sposób,aby zharmonizować moje „ja” z otaczającymi mnie ludźmi i światem. Wizja siebie w izolacji od „boskich stworzeń” pojawiała mi się jedynie w chwilach głębokich uniesień religijnych, gdyż to w moich wcześniejszych odczuciach dodawałoby mojej osobie „bardziej wymiaru duchowego”, czyli takiego szlifu wyjątkowości..Pomysł odsunęłam na bok, ale w zakamarkach „mojej postaci ze snu” przebija się od czasu do czasu takiż wątek.Mając kompleks „zwyczajnej dziewczyny z sąsiedztwa” odkrywam nowe aspekty siebie, które po „wypróbowywaniu” gdzieś się we mnie zakotwiczają ..i chyba staję się już tą „inną”.. po to.. żeby odkryć gdzieś za zakrętem „siebie zapomnianą”.

Autor: Jacenty

Jacenty — Fri, 23 Oct 2009 08:21:51 +0000

bart
pomysł z wykorzystywaniem jaszczurkowości do aktywnego działania bardzo mi się podoba Wyjść poza ugruntowany schemat zachowań – intrygujące wyzwanie i fajna zabawa