O słuchaniu wewnętrznego głosu

Mówi się, że należy słuchać swojego wewnętrznego głosu. Pisząc „mówi się” mam na myśli wszelakiego rodzaju książki o rozwoju osobistym, poradniki psychologiczne, itd. Dzięki nim pomysł kierowania się wewnętrznym głosem staje się coraz bardziej rozpowszechniony. Uważam to za wspaniałe zjawisko, jednak mam wrażenie, że to wszystko nie jest takie proste jak się może wydawać.

Gdy myślę o słuchaniu swego wewnętrznego głosu, od razu pojawia mi się pytanie: „Ale, KTÓREGO głosu?”. Nie, nie, to nie tak, że „słyszę głosy”, ale wiem, że w mojej głowie dyskusje prowadzą przeróżne kawałki mojej psychiki. Dlatego nie jest łatwo stwierdzić, którego głosu trzeba słuchać, który głos jest mądry, a który ten najprawdziwszy.

Mówiąc też o słuchaniu swojego „prawdziwego wnętrza” zastanawia mnie to, po czym poznać, czy coś jest prawdziwe, czy nie. Mamy tu ukryte założenie – nie wszystko jest prawdziwe. Ale co to tak naprawdę znaczy, że jakiś głos jest prawdziwy?

Z innej strony. Czasem po prostu wiem, że jakaś myśl we mnie, jakieś uczucie jest prawdziwe. No właśnie, wiem czy czuję? Wiedza łączy się z oceną intelektualną, poczucie z emocjami, choć mam wrażenie, że taki mechaniczny podział jest bardzo uproszczony i niesie ze sobą różne pułapki. Ale nic lepszego na razie nie wymyśliłam, więc idźmy dalej. Kiedy pojawia się coś prawdziwego, uczucie jest nie do podrobienia. A mimo tego, czasem zastanawiam się nad swoją wewnętrzną prawdą i nad tym, za którym głosem mam pójść.

A może to jest tak, że każdego głosu, który się wewnątrz pojawia należy wysłuchać i dać mu przestrzeń? Procesowe doświadczenia podpowiadają mi, że często zdarza się tak, iż po wysłuchaniu wszystkich wewnętrznych stron, dochodzi się do takiego magicznego miejsca w sobie, z którego wszystko wygląda zupełnie inaczej. I bardzo prawdziwie.

A co to za głosy? No cóż, do wyboru, do koloru Nasz Wewnętrzny Krytyk lubi wtrącić swoje trzy grosze w różne sytuacje. Najczęściej zdajemy sobie sprawę, że to on, ale gdy robi się „gorąco” często czujemy zagubienie, bo nie wiemy, czy faktycznie coś jest nie tak, czy to nadwrażliwy Krytyk zaczyna się dobijać. Swoją drogą, często to, co mówi Krytyk jest ważne (zobacz ten artykuł), choć czasem przesadza i warto się z nim dogadać. Może się też odzywać Wewnętrzne Dziecko, które na przykład wpada w panikę gdy pojawia się coś, co ono interpretuje jako zagrożenie.

Zdarza się też, że dotrzemy do bardzo przydatnego głosu, a właściwie do pewnej pozycji percepcyjnej. Jest to nasz wewnętrzny obserwator (w psychologii procesu nazywa się go metakomunikatorem), który jest w stanie spojrzeć na te wszystkie postaci i skomentować to, co one mówią. Jest to bardzo potrzebne, gdy chcemy zrobić porządek w naszym przeludnionym wnętrzu. Dzięki temu też jesteśmy w stanie powiedzieć „to jest mój krytyk, JA nie jestem nim”. W pewnym momencie dochodzimy do wniosku, że te wszystkie wewnętrzne głosy są ważne, ale są w pewnym sensie zewnętrzne dla nas. I jeśli nie jestem Krytykiem, nie jestem też Dzieckiem ani Obserwatorem, to…gdzie JA jestem? I jakie są moje prawdziwe odczucia?

Nie są to łatwe pytania, nie ma też na nie prostych odpowiedzi. Ponoć medytując nad nimi można się oświecić. Jednak jest w nas taka część, która gdzieś głęboko sobie siedzi i po prostu WIE. Wie co jest dla nas dobre, co jest słuszne, co prawdziwe, co zgodne. I nie ma w niej lęku, nie ma wątpliwości, nie ma poczucia powinności. Gdy już do niej dotrzemy, możemy czerpać z jej ogromnej mądrości.

Ja to mądre miejsce zlokalizowałam w ciele, co bardzo ułatwia jej przywołanie. Z tego, co się orientuję, większość osób czuje je w okolicach serca. Nie na darmo starożytni i ludzie wschodu mądrość lokalizują właśnie w sercu lub brzuchu, a nie jak my, w głowie. Głowa i umysł są bardzo potrzebne, abyśmy mogli sprawnie funkcjonować, ale gdy chodzi o sprawy naprawdę ważne, to odpowiedzi trzeba szukać jeszcze dalej.

Wnioski? Moje dzisiejsze wnioski były takie, że jeśli mam wątpliwość czy mam słuchać danej myśli czy nie i na jakiej podstawie podejmować decyzje, to warto się siebie zapytać „skąd wiem? skąd pochodzi ten głos?”. Można nawet wejść sobie w dialog z takim głosem. Jeśli czuję, że odpowiedź płynie tak jakby ze środka, a nie z głowy, że odpowiada również moje ciało – najczęściej rozluźnieniem, spokojem albo mocnym przepływem energii, to wiem już dobrze co mam zrobić. Oczywiście pozostaje to, czy to zrobię, czy mam możliwości i odwagę, ale to już zupełnie inna kwestia

p.s. Wyjeżdzam wkrótce na zasłużone wakacje, więc wyłączam się z internetowego świata na czas jakiś. Wrócę Ale komentarze będę co jakiś czas czytać, więc piszcie.

Creative Commons License photo credit: Olof S