„Myślowe” znieczulenie jest ciekawe, chemiczne też …
„Jak możesz to płacz całym sobą, jak możesz to się śmiej…”

Lęk, strach, obawa – to ludzkie uczucia, są jak sól w potrawie. Myślę, że każdy boi się śmierci. Ja boję się bardzo i nie tyle swojej co moich ukochanych bliskich. I chyba dzięki temu staram się być blisko nich ile tylko mogę.
Wykorzystajcie Wasz lęk przed śmiercią, to w sumie cząstka rzeczywistości którą mamy. Kiedyś widziałem taki napis : ” kochajmy bliskich, tak szybko odchodzą”
Doświadczyłem Wielkiego Bólu śmierci najdroższej mi osoby i wyjaśnienia nie dały mi Nic. Została mi tylko Prawda Rzeczywistości takiej jaką ona właśnie Jest. Pozdrawiam Was cieplutko:)

Służył nam tyle lat! Był taki cudowny, taki uroczy, dający tyle szczęścia w postaci różnych podniet . Czasem coś potrafiło się się z nim niedobrego dziać, więc zanosiliśmy go do krawca-lekarza, który cerował, łatał poszywał i znów był OK.

Przyszedł jednak czas, że już nie może spełniać dalej swojej roli, że mamy zostawić go, odejść, pobyć gdzie indziej i ponownie wejść w inne ubranie – w innych okolicznościach, warunkach, aby znów czegoś doświadczyć, przeżyć, przypomnieć sobie…

Wiele lat temu umarł człowiek młody, bliski. Przeżyłem jego śmierć wówczas bardzo mocno. Wcześniej bałem się śmierci. Od tego momentu stanowiącego pewna granicę – śmierć stała się dla mnie czymś zwyczajnym. Z czasem przyszło dodatkowe zrozumienie, że śmierć nie istnieje tak naprawdę.Umiera tylko ciało, a my istniejemy nadal.

Zrozumiały jest lęk człowieka przed śmiercią. Myślę, że bardzie trzeba byłoby bać się strasznej śmierci, a nie śmierci jako takiej. jednak aby nie bać się niczego trzeba po prostu zakotwiczyć się po prostu w Bogu.

Nie w tym Bogu katolickim, prawosławnym,protestantów, Allachu mahometan itd. – tylko po prostu w Bogu, w Miłości, która jest.

Znika wówczas wszelki lęk. Czego wszystkim życzę. Żyjmy w pełni radości, harmonii i miłości! Pozdrowienia serdeczne.