Po co i jak opuścić swoją strefę komfortu?
Badania psychologii społecznej pokazują, że lubimy to, co jest nam znane (do tego stopnia, że lubimy coś bardziej tylko dlatego, że to widzieliśmy – tzw. efekt ekspozycji). W konsekwencji budujemy tzw. strefę komfortu, czyli psychologiczną przestrzeń bezpieczeństwa. Co się na nią składa? Przede wszystkim nasze przyzwyczajenia, nawyki i przekonania, które są dla nas czymś znanym i oczywistym. I o ile posiadanie takiej przestrzeni bywa potrzebne dla utrzymania naszego dobrego samopoczucia, to warto ją poszerzać. A aby to zrobić, trzeba najpierw ją opuścić.
Zrób mały eksperyment. Skrzyżuj ręce na piersi (tak jakbyś chciał się „zamknąć”) i zobacz, który nadgarstek jest u góry. Skrzyżuj ręce ponownie, ale tym razem na odwrót. Poczujesz się trochę nieprzyjemnie, jakby nieswojo, a przecież zmienił się tak nieistotny detal. Zastanów się jak wiele mógłbyś zmienić w swoim życiu, a nie robisz tego właśnie ze względu na to poczucie „nieswojości”. Strefa komfortu jest bezpieczna, ponieważ wiemy czego się spodziewać w jej obrębie. Tworzy to paradoksalną sytuację, w której posiadanie zdrowego, dobrego i bogatego życia wzbudza lęk, bo jest czymś nieznanym, a podążanie utartymi, niezdrowymi i bolesnymi drogami daje poczucie bezpieczeństwa. Jest tak na przykład w przypadku osób, które dorastały w dysfunkcyjnej czy patologicznej rodzinie.
Wszystko co wiesz, umiesz, robisz, znasz tworzy twoją strefę komfortu. Wyobraź ją sobie jako niewielki okrąg. Wszystko czego możesz się nauczyć, robić inaczej, zdobywać, doświadczać leży poza tą strefą. Niech będzie to okrąg wokół strefy twojej komfortu. Nazwijmy go strefą zmiany. Pomiędzy nimi znajdują się różne uczucia, od poczucia niepewności, poprzez lęk aż do bólu. Na granicach strefy zmiany znajduje się strefa paniki, czyli przestrzeń tzw. rzucania się na głęboką wodę.
Opuszczanie swojej strefy komfortu wzbudza w nas nieprzyjemne emocje – i jest to normalne. Cały problem polega na tym, że poza strefą komfortu leżą również rzeczy których pragniemy, nasze marzenia, zmiany prowadzące ku lepszemu. Nowa relacja, nowa, twórcza i lepiej płatna praca, możliwość zamieszkania zagranicą, usamodzielnienie się i temu podobne. Stajemy więc w sytuacji, w której pojawienie się na horyzoncie realizacji naszych pragnień wywołuje nieprzyjemne i trudne uczucia, blokując tym samym nasz rozwój. Jak się przed tym zabezpieczyć? Jak nie dopuścić do sytuacji, w której odmówimy jakiejś wspaniałej okazji z lęku przed zmianą?
Odpowiedź brzmi – poszerzaj swoją strefę komfortu na co dzień. Rób rzeczy inaczej niż dotychczas. Stawiaj przed sobą malutkie, niewielkie a potem coraz większe wyzwania. Nie muszą one dotyczyć najważniejszych obszarów twojego życia, nawet lepiej jeśli nie będą, bo dzięki temu dokonasz zmian oswajając uczucia im towarzyszące, bez ryzyka wpadnięcia w strefę paniki.
Dzięki temu będziesz poszerzać swoją strefę komfortu, która jest również strefą wpływu. Innymi słowy, jest to przestrzeń w której masz kontrolę nad swoim działaniem i swoimi uczuciami. Im dalej będzie ona sięgać, tym bardziej zmniejszasz prawdopodobieństwo, że jakieś nieoczekiwane zdarzenie cię załamie albo wręcz złamie. Tutaj znalazłam sporo pomysłów na drobne zmiany i wyzwania. Pamiętaj, że jeśli coś wydaje ci się przysłowiową „bułką z masłem”, nadal tkwisz w strefie komfortu. Dla mnie na przykład pójście samej do kina nie jest żadnym problemem, robiłam to nie raz – więc nie widzę żadnego potencjału na rozwój. Ale już pójście na warsztaty z czegoś, czego nigdy nie robiłam, może być bardzo rozwojowym doświadczeniem. Oto moje 10 ulubionych przykładów (kolejność losowa):
- Uśmiechaj się do obcych ludzi w sklepie, na ulicy, w środkach komunikacji miejskiej
- Pierwszy powiedz „kocham cię”
- Pójdź sam do restauracji
- Otwórz swoją firmę
- Wyłącz Internet na tydzień
- Zrób z siebie durnia z premedytacją
- Zamień się stronami w łóżku z partnerem/partnerką
- Ubierz się bardzo dziwnie lub inaczej niż zwykle
- Zagadaj do kogoś w sklepie
- Przeprowadź się do innego miasta/kraju
- Czytaj teksty/książki osób o poglądach innych niż twoje
- Czytaj teksty/książki na tematy, które są ci nieznane
- Próbuj egzotycznych i nieznanych ci kuchni
- Idź/jedź inną trasą do szkoły/pracy
- Posłuchaj muzyki, jakiej nigdy nie słuchałeś
Ważne jest, by zdawać sobie sprawę z tego, że na początku zmiana będzie budziła w nas opór. Musimy znaleźć w sobie wystarczająco dużo siły, by przejść przez ten niełatwy etap. Rób małe kroczki i ciesz się z każdego postępu. Daj sobie przestrzeń na niepewność i zaakceptuj swój strach. Jeśli będziesz wiedzieć po co opuszczasz strefę komfortu, znajdziesz w sobie motywację by wytrwać. Później okaże się, że było warto i coraz chętniej będziesz stawiać sobie nowe wyzwania. Początek może być trudny, ale strach w końcu mija, a osiągnięcie czegoś nowego daje ogromną satysfakcję i wynagradza niewygody.
Im dalej w przestrzeń rozwoju, tym więcej miejsca na to, czego pragniesz w życiu.
Odwaga nie polega na nie odczuwaniu strachu, lecz na uznaniu, że coś jest ważniejsze niż lęk. Ambrose Redmoon
Mogą Cię zainteresować te artykuły:
Potrzebujesz inspiracji? Daj się się zainspirować dzienną porcją ciekawych myśli wprost do Twojej skrzynki.
Szukasz wewnętrznego spokoju? Zapraszam na kurs internetowy, który Ci w tym pomoże.
Jest psychologiem, pracuje jako terapeutka i nauczyciel akademicki (SWPS Sopot), prowadzi również warsztaty rozwojowe. Stara się jak może wprowadzać w życie dewizy "tu i teraz" oraz "wszystko, co przychodzi, ma sens". Pisze jak ma wenę, jednak jej wena niestety kapryśnym bytem jest. Joanna nie odkryła jeszcze sposobu wabienia weny w dowolnym momencie. Więcej informacji tutaj.
Witam
dowiedziałem się ,że myśląc o tym żeby się nie przewrócić podświadomie angażujemy swój umysł i jego potencjał w to zadanie i paradoks polega na tym ,że byliśmy tak skupieni na tym żeby się nie przewrócić ,że wywijamy pięknego ,klasycznego orła i już 
. Matematycznie ujął bym to w następujący sposób: jest to potencjał naszego umysłu podzielony przez ilość zadań do wykonania(tudzież myśli) w danym czasie (tu i teraz).I na logikę 100% podzielone przez 1 daje 100% , 100% przez 4 zadania daje 25% czyli już nie za ciekawie (nic mi się nie udaje, nic mi nie wychodzi, zaczynam zadanie a nie kończę go itd.).Nie bez przyczyny doktryną podejścia Gestalt i nie tylko Gestaltu jest “tu i teraz” z w miarę możliwym wykluczeniem przeszłości(przepracowanej jeśli jest taka potrzeba) i przyszłości gdyż nic one nie wnoszą, a zajmują umysł i utrudniają bycie “tu i teraz”. Jest fajne powiedzenie myślę jak znalazł do tego artykułu “Słowa męczą – myśli dręczą”. Jeśli nasz umysł zajęty jest roztrząsaniem przeszłości i obawą o przyszłość to ile nam pozostaje na teraz?, niech nawet 33% to trochę mało 
, a myślę, że to jest dużo mniej niż 33%.Drugą kwestią ,która według mnie utrudnia zdjęcie kajdan pozornego komfortu to obsesyjny brak czasu i wykonywanie rzeczy w tak zwanym międzyczasie.Zadaję sobie czasami pytanie co to jest międzyczas? , jedna milisekunda między jedną rzeczą a drugą ? nie kumam tego toku rozumowania niestety 
i nasuwa się pytanie jak taki człowieczek ma zagadać do kogoś w sklepie jak jest na zakupach w międzyczasie myśląc jednocześnie o tym ,że jeszcze pięć lat takiej orki ,a potem odpoczynek 
Bardzo mi się podoba te 15 punktów ,niektóre z nich już towarzyszą mi od jakiegoś czasu i powiem, że jest fajna jazda bez trzymanki 
Myślę sobie ,że takie uporczywe trzymanie się utartych ścieżek to między innymi “wyuczona bezradność” stąd te powiedzenia “ja to mam zawsze pecha” itp. Dokładnie tak jest jak w powyższym tekście lęk przed zmianą, przed innym,nowym.Należy zdać sobie sprawę z tego iż sam tok rozumowania może pchać nas w tego przysłowiowego pecha , myślę że tu dużą rolę odgrywa podświadomość.Na pewnych zajęciach
Haha. ;P
Ciekawe, ale np. mi będzie bardzo trudno ubrać się inaczej.
Bo ja mam swój oryginalny styl tzn, noszę wszystko.
Ale w sumie jakbym się ubrała jak laleczka barbie i zaczęła słuchać techno to to by była jakaś zmiana. ^^
Mogę podzielić się swoim doświadczeniem. Kilka lat temu zauważyłem jak bardzo lękam się zmian, nowości i nieznanego zwłaszcza. Postanowiłem robić sobie na przekór i zabierać się za każdą rzecz, którą lokalizowałem jako źródło strachu. Czasami prowadzi to w niezwykłych kierunkach, ale skłamałbym gdybym powiedział, że to zła strategia. Trzymam się jej od kilku lat i przyniosła mi ona wiele ciekawych owoców, które w sumie spowodowały że dziś czuję się szczęśliwszym i bardziej spełnionym człowiekiem niż kilka lat temu.
super tekst
Fajnie ze poznalem Twoja strone…
Dziekuje
Ten wpis byl mi bardzo potrzebny, wlasnie TERAZ
@Gosia: może spróbuj choć na jeden dzień, zobaczyć jak to jest
@Jonaszek: fajnie, że masz takie doświadczenia. Kiedyś rozmawiałam ze znajomym, pytając go o radę co wybrać, w jakim kierunku pójść. Powiedział przekornie, ale bardzo słusznie (cytując chyba kogoś jeszcze, już nie pamiętam) – idź tam, gdzie czujesz największy strach. To dobra rada, pod warunkiem oczywiście, że jest się świadomym swoich kroków i zna się swoją odporność psychiczną.
@psychika & @shadow: cieszę się bardzo, wiem jakie to fajne uczucie trafić na coś we właściwym momencie. Mam nadzieję Shadow, że za poczuciem poszło jakieś działanie
“To dobra rada, pod warunkiem oczywiście, że jest się świadomym swoich kroków i zna się swoją odporność psychiczną.”
Myślę, że to też jest ważne, żeby nie porywać się na coś bezmyślnie, że np: “ja to teraz będę góry przenosić i do wszystkiego jestem zdolny i jak zechcę, to będę latać – i skoczę z wieżowca
nie popadajmy w skrajności.
Niezwykla strona! Gratuluje.
Ja wlasnie wkraczam na moja sciezke duchowej odnowy. Jak tylko pojawia sie pierwsze sukcesy, dam znac
Bardzo ciekawy artykuł. Ostatnio zrealizowałem 10 punkt z listy – wyprowadziłem się do innego miasta – ups. na wieś. Ciekawe przeżycie i nowe wyzwania tym bardziej że na akceptacje społeczności trzeba zapracować nie tak jak w blokowisku gdzie nikt nikogo nie zna.
Czasem przychodzi do mnie wizja/marzenie mieszkania pod/za miastem, a może nawet na wsi. Jeszcze nie teraz, ale kiedyś tak, przede wszystkim po to, by być bliżej natury i ciszy. Z drugiej strony lubię miasto i dobrze się tu czuję, wiem też że taka zmiana pewnie do łatwych nie należy…