Komentarze do: Weź odpowiedzialność za swoje życie.

Autor: Leon

Leon — Tue, 17 Aug 2010 19:09:17 +0000

Stefanie…

Wiem, że gdyby ktoś szczerze Ciebie pokochał i potrafiłbyś taką miłość przyjąć to byłoby Tobie łatwiej…Wiem co to jest brak miłości…

Autor: Leon

Leon — Tue, 17 Aug 2010 19:08:21 +0000

I dlatego, żeby zmienić swoje myślenie i przepracować pewne przykre zdarzenia potrzebna jest pomoc psychologa i ciężka praca.

Czasem też nie mogę zrozumieć dlaczego jedni mają piekło od urodzenia a inni nie mają żadnych problemów…Żadnych!!! Znam takich ludzi wyłączając oczywiście drobne trudności życia codziennego.

Autor: Angelika

Angelika — Tue, 17 Aug 2010 15:53:45 +0000

Stefan,

„Pozycja” do konca nie musi byc „stracona.” Poprostu dluzej zajmie aby sie wyciognoc z bagna. Wiem co to dorywcze prace, bida, i ciezkie emigranckie zycie. (Mieszkam w USA). Ucieklam z domu aby zyc majoc zaledwie 16 lat. Bylo ciezko. Nie znajoc jezyka, nikogo na obcej ziemi. Czsami wracam do przeszlosci, coraz rzadziej, rok w rok, czlowiek oddala sie od tego wszystkiego. Edukacja to modre posuniecie Stefan, z czasem wyzwoli. Aby wziosc odpowidzialnosc za swoje zycie, aczkolwiek, trzeba osiognoc pewien etap, stac juz troche na nogach. Uwolnic sie. Czasami do konca nie jest to mozliwe ( to nie znaczy ze trzeba przestac prubowac). Duzo zalezy od srodowiska. Nie mjala bym sumienia powidziec umierajocej matce na AIDS w Ethiopi, albo mlodziencowi w Iraqu aby wzieli odpowiedzialnosc za wlasne zycie. Srodowicko czasem zbyt powaznie moze zarzucic przykre szpony. Trzeba miec to na uwadze bo inaczej zaczniemy obwiniac nieszczesnych za ich nieszczescie.

Autor: Stefan

Stefan — Tue, 17 Aug 2010 15:08:12 +0000

Ciekawe jak byście mówili, gdybyście wychowywali się na skraju nędzy, gdy wszystko wokół mówi wam, że jesteście nikim i nic nie znaczycie. Ciężka praca? Wiem dobrze jak ciężka to praca. Wyjechałem bez niczego z tamtego miejsca i teraz sam o sobie stanowię. Powiedzmy. Bo choć uciekłem z tego piekłą na ziemi, to teraz wcale nie mam lepiej. Bieda jest dziedziczna, a mnie brakuje umiejętności by coś sensownego ze sobą zrobić. Rozpocząłem studia, ale co i rusz mam z nimi problemy – praca dorywcza zabiera mi zbyt wiele czasu na naukę. Stałej pracy pozwalającej zrezygnować ze studiów znaleźć nie mogę. I tak męczę się sam na tym okrutnym świecie wśród ludzi, od których najlepsze co dostałem to obojętność. A ci, u których naiwnie szukałem pomocy, w tym psychologowie, często nawet nie rozumieli co przeżyłem, nie mówiąc już o jakiejkolwiek pomocy. angelika ma rację: niektórzy już rodzą sie na straconych pozycjach, a ze swojego doświadzczenia wiem, że nikt inny nie potrafi tego zrozumieć. Może i dla niektórych wysztko jest możliwe, ale są ludzie skazani na zwierzęca walkę o przetrwanie zamiast godnego ludzkiego życia.

Autor: Joanna

Joanna — Wed, 07 Jul 2010 09:11:22 +0000

@Leon: oczywiście, że przekroczenie wzorców nabytych w dzieciństwie jest niełatwe… czasem wręcz jest to ciężka praca. Odwagi i determinacji wymaga wzięcie tego na siebie, a pozostanie przy stwierdzeniu – bo ja miałem takie dzieciństwo i nic już z tym nie zrobię…