Wizualizacja jako pierwsza pomoc

O tym, że moc umysłu jest niesamowita i że wierząc w coś, można dokonywać cudów słyszałam i czytałam nie raz. Wierzyłam w to i zdarzało mi się tego doświadczać, choć nigdy jakoś spektakularnie. Dziś jednak spotkało mnie coś zaskakującego i chciałam się tym z wami podzielić.

Wsiadając rano do samochodu, dość niefortunnie chwyciłam się belki między przednimi i tylnymi drzwiami, i koleżanka zatrzasnęła drzwi na moich palcach. Bolało. Zobaczyłam perspektywę opuchlizny, długotrwałego bólu i schodzącego paznokcia. Na szczęście szybko zorientowałam się, że to do niczego nie prowadzi i gdy tylko przeszedł pierwszy szok, na tylnym siedzeniu samochodu weszłam w medytację.

Łapałam się wszystkiego, co mi przychodziło do głowy. Po pierwsze wyobraziłam sobie kosmiczny promień światła, który oczyszcza i leczy zranione miejsce. Tak, wygladało to jak w kiczowatym filmie s-f, ale czułam, że jest to dobra idea. Po drugie, przesłałam energię, którą już miałam w ciele do dłoni. I w końcu, zwizualizowałam, że moje palce otacza zielone pole energetyczne, w którym jest zapisana matryca mojego ciała w idealnym, nienaruszonym stanie. Nakazałam przepisanie informacji z matrycy do ciała – najzwyklejsze kopiuj-wklej Czytałam kiedyś w jakiejś książce, że w ten ostatni sposób działają jacyś szamani i szamanki, nie jestem pewna czy na Hawajach czy gdzieś indziej. W każdym razie, napisano tam, że podstawą uzdrowienia jest niezachwiana wiara szamana w możliwość natychmiastowego uleczenia. Ponoć w ten sposób są w stanie „naprawić” nawet otwarte złamania w ciągu kilku chwil. Gdy to czytałam, czułam, że nie ma we mnie tej wiary i myślałam, że potrzeba nie wiadomo jakich mocy magicznych, by czegoś takiego dokonać.

Dziś się przekonałam, że to nieprawda. Nie trzeba być szamanem, by uzdrowić swoje ciało w nagłym przypadku. A może…w każdym z nas jest odrobina szamana? Moje palce są w nienaruszonym stanie, nie ma ani śladu po urazie, nie było ani odrobiny opuchlizny, a ból przeszedł po ok. 10 minutach medytacji, bo tyle miałam czasu jadąc samochodem. Teraz tylko odrobinę…inaczej czuję miejsca pod paznokciami, tak jakby pozostała na nich pamięć po bólu.
Choć nikomu nie życze żadnych urazów, weźcie pod uwagę i taką możliwość interwencji, gdy już coś się stanie. A nuż się uda…?