Jeśli brak i powrót określonej osoby nie wywołuje u nas żadnych reakcji (uczuć), to znak, że jest ona nam obojętna.

Oczywiście można być szczęśliwym i nie tęsknić za osobom nam bliską, której akurat przy nas nie ma – nie można przecież całymi dniami tylko o niej myśleć. Ale znacznie poprawi nam się humor, gdy ta wyczekiwana osoba wreszcie się zjawi. I humor ten poprawi nam się tylko dlatego, że osoby tej przez pewien czas nie było.

Jednak czy bez tęsknoty, czulibyśmy szczęście z wyczekiwanego spotkania? Bez chwil złych, nie byłoby tych dobrych.

to nie zgadzam się z tobą. Owszem, nasz świat jest zbudowany na dualizmie, bez nocy nie wiemy czym jest dzień, itd. Ale myślę, że jesteśmy w stanie wyjść poza to. Że możemy odczuwać szczęście i nie tęsknić, gdy nie ma przy nas ukochanej osoby (co najczęściej oznacza – osoby, do której jesteśmy przywiązani). Tu raczej chodzi u uniezależnienie swojego samopoczucia od czynników zewnętrznych.
Poza tym, pomyśl na co się skazujesz, mówiąc, że nie ma dobrych chwil bez tych złych. Programujesz się na cierpienie, ponieważ jesteś przekonany, że bez niego nie możesz odczuwać szczęścia. Moim zdaniem, zabierasz coś sobie w ten sposób. Zabierasz sobie prawo do bycia szczęśliwym bez względu na wszystko.
Czy naprawdę jeśli na kogoś czekasz, to cieszysz się z jego/jej powrotu, bo cierpiałeś jak jego/jej nie było?

Miłość opartą na byciu, akceptacji i radości z tego, że jesteś i cały świat po prostu jest.

Czy to nie jest czasami przywiązanie? Jest.

Czytając tego posta naszła mnie jeszcze jedna myśl – szczęście i „rozpacz”.
Zadałaś pytanie, czy czujemy się szczęśliwi, gdy tęsknimy. Oczywiście, że nie.
Jednak czy bez tęsknoty, czulibyśmy szczęście z wyczekiwanego spotkania? Bez chwil złych, nie byłoby tych dobrych.