Komentarze do: Życie jest jak rzeka

Autor: Beata

Beata — Fri, 22 Aug 2008 09:53:06 +0000

witam,
o czymś takim o czym jest tekst, wspomina też taoizm. Płynięcie z nurem rzeki to nie bierne poddawanie się jej prądowi. To działanie przez niedziałanie (a może odwrotnie – o ile dobrze pamiętam:-)). Chodzi mniej więcej to aby poddać się nurtowi rzeki (życiu)i nie walcząc z nim sposobami, o których wspominałaś ( płyniecie pod prąd itp) wykorzystywać właściwe odcinki rzeki (momenty, sytuacje w życiu). I tak jak np zbliżamy się do wodospadu (np. możliwość np. zmiany pracy) wykorzystujmy wtedy jego siłę (czyli nie działąjąc jednak nie pozostajemy bierni – bo świadomie wykorzyatujemy ten moment). Także wtedy gdy rzeka płynie wolniej, zakolami też świadomie nie róbmy coś wbrew niej ( tak jak w życiu, gdy czujemy, że dana sytuacja nie jest odpowiednia by podejmować nagłe, zdecydowane decyzje – może to nie ten czas…). Tak więc nie jest to postawa bierna, poddańcza, ale jak najbardziej świadoma, wykorzytujaca właściwe momenty rzeki (zycia), aby w zgodzie ze sobą żyć, podejmować decyzje nie koniecznie wkłądając w to wielki wysiłek, walcząc. Po prostu życie zgodnie z naturą.

Autor: Joanna

Joanna — Thu, 17 Jul 2008 12:46:06 +0000

myślę, że ta metafora może mylić, bo w naszym społeczeństwie płynięcie z prądem kojarzy się z konformizmem. A rzeka to życie, nie społeczeństwo. Nie zgadzanie się z czymś, czy obstawanie przy swoich wartościach nie jest moim zdaniem płynięciem pod prąd. Chodzi mi raczej o taką ogólną niezgodę na życie, na to, że się toczy i dzieje, czasem lepiej a czasem gorzej. Są ludzie, którzy nie zgadzając się na zmiany, tracą energię na walenie w wodę w jednym miejscu, zamiast dać się ponieść temu, co przychodzi – podejmując odpowiednie decyzje.

Autor: Ramzel

Ramzel — Thu, 17 Jul 2008 12:36:33 +0000

Nie odnajduję siebie w tym porównaniu. Jest we mnie wszystkiego po trochu. Staram się nie sprzeciwiać losowi na siłę, ale gdy niesie on ze sobą coś z czym się nie zgadzam (aborcja, eutanazja, itp.) to nie mam oporów by płynąć pod prąd. Czasem trzeba też przyspieszyć, by coś w życiu zmienić i nie popaść w rutynę. Gdy widzę, że prąd znosi mnie w ewidentnie złym kierunku nie waham się go zmienić. Nawet wyjście na brzeg jest czasem potrzebne, bo tam można chłodnym okiem spojrzeć na życie i je przeanalizować w celu obrania właściwego kierunku i siły z jaką będzie się nim podążało.

Autor: corvusalbus

corvusalbus — Mon, 14 May 2007 21:35:55 +0000

Gdy się już uderzy w ten głaz, nie ma siły by próbować chociażby stanąć, tylko się odbija o kolejne coraz mniejsze kamyki.

Autor: Joanna

Joanna — Wed, 02 May 2007 14:09:03 +0000

tia…oby to był ostatni raz. chyba założę dodatkowo magiczne zabezpieczenia