Wszystko ma swój cel

Czy zdarzyły Ci się w życiu jakieś niesamowite zbiegi okoliczności? Czy kiedyś, zupełnie przez przypadek, na przykład spotkałaś osobę, która przekazała Ci informację, która zmieniła bieg Twojego życia – przynajmniej na dany moment? Czy przez zbieg okoliczności pojawiłeś się w miejscu, w którym nigdy nie bywasz, co zapoczątkowało jakieś ważne wydarzenia? Pomyśl…
Myślę, że niemal każdy z nas ma takie doświadczenia – choć nie wszyscy zwracają na nie uwagę. Przyglądając się takim sytuacjom z trochę innego punktu widzenia, można uzyskać całe morze nowych informacji o sobie i świecie. Nie wierzę w przypadki i zbiegi okoliczności. Uważam, że wszystko co się dzieje jest w jakiś sposób ważne – nawet (a może szczególnie!), gdy są to zdarzenia nieprzyjemne.

Zaakceptowanie sprzyjających wydarzeń i zbiegów okoliczności jako czegoś, co nam służy nie jest trudne. Czasem nie za bardzo wiemy po co coś się wydarza i w jakim celu spotkaliśmy tę, a nie inną osobę. Może nawet nie zastanawiamy się nad tym świadomie. Ludzie i zdarzenia płyną przez nasze życie i dzieją się. A może by tak spróbować przyglądać się temu wszystkiemu? Założyć, tak dla eksperymentu, że wszystko co się dzieje wokół nas ma jakiś cel, jakieś przesłanie, jest informacją właśnie dla mnie. I to ja mogę tę informację odebrać i odczytać. I to ja mogę z tego skorzystać. Bo czasem wystarczy zatrzymać się na chwilę i przysłuchać, otworzyć na chybił trafił leżącą gdzieś książkę, włączyć radio gdy nagle przyjdzie ochota i…coś się wydarzy. A może nie? Warto spróbować.

Podobne podejście sprawdza się w stosunku do tych wydarzeń, które najchętniej byśmy wymazali z naszego życia. Ale to one przecież niosą najsilniejszy przekaz, to, co negatywne robi nieporównywalnie większe wrażenie od tego, co pozytywne. Można więc założyć, że jeśli wszystko co się wydarza jest informacją, to negatywne wydarzenia są informacją priorytetową. Nasz organizm działa na podobnej zasadzie. Gdy dzieje się coś nie tak i należy zmienić sposób traktowania siebie/swojego ciała/swojej psychiki, najpierw czujemy osłabienie, zmęczenie. Jeśli ta informacja zostaje zignorowana (a to jest dość częste, bo przecież mamy inne ważne, nie cierpiące zwłoki sprawy do załatwienia), pojawia się większy dyskomfort, aż w końcu jedynie ból jest w stanie zwrócić naszą uwagę na potrzeby organizmu. Czasem musi to być choroba. Czasem poważna.

Jaki więc mamy pożytek z tego, że dzieje się/stało się coś złego?

Powyższe zdanie może budzić opór i sprzeciw wielu osób, zdaję sobie z tego sprawę. Całe nasze życie opiera się w końcu na podziale dobro-zło, przyjemny-nieprzyjemny, chcę-nie chcę, itd. Jak mam traktować coś ewidentnie złego jako coś dobrego? Przecież to jest totalnie pomieszanie pojęć!

A jednak…da się. I warto. Bywa to niełatwe. Bywa piekielnie trudne. Ale piekło to jest to, co sami tworzymy we własnej głowie. Możemy równie dobrze stworzyć raj. Zmiana sposobu patrzenia na trudne doświadczenia może mieć uzdrawiającą i uwalniającą moc. Można w końcu przestać cierpieć, bo nie ma już powodów.

Podam przykład z własnego życia, aby te rozważania trochę rozjaśnić.

Kilka lat temu przytrafił mi się bardzo skomplikowany związek. Zakończył się odejściem mojego partnera do innej kobiety. Cała sytuacja była czymś więcej niż „tradycyjną” zdradą i odejściem, ponieważ każdy etap relacji był obgadywany, było wiadomo co się dzieje i w jakim kierunku zmierza. Mimo wszystko cierpiałam, cierpiałam tak bardzo jak nigdy przedtem. I nie do końca rozumiałam dlaczego, ponieważ teoretycznie, na racjonalnym poziomie wszystko było czysto i uczciwie załatwione. A jednak, były momenty kiedy kompletnie nie mogłam się pozbierać. Zaczęłam się zastanawiać o co w tym wszystkim chodzi. Dlaczego tak cierpię? Co mnie tak naprawdę boli? I podjęłam decyzję – nie chcę tak dalej. W przeciągu dosłownie kilku tygodni: trafiłam na zajęcia, gdzie zapoznałam się z najważniejszymi technikami „leczenia duszy” (później okazało się, że zajęcia miały być odwołane, ale w ostatniej chwili zostały utrzymane), spotkałam ludzi, którzy zajmowali się samorozwojem, razem z nimi zaczęłam pracę wewnętrzną i poznawanie siebie, uwolniłam się od wielu szkodliwych przekonań…i tak dalej. Poszło jak lawina. A mogło być inaczej. Mogłam siedzieć w kącie, pielęgnować uczucie żalu i trwać na pozycji ofiary. Pewnie po jakimś czasie przyszłoby kolejne trudne doświadczenie, którego celem byłoby potrząśnięcie mną i wybudzenie z odrętwienia.

Jednocześnie wspomniane doświadczenie było świetną okazją do przepracowania wzorca poczucia odrzucenia. Gdy w spokojny sposób przeanalizowałam tę sytuację zobaczyłam skąd wziął się mój ból. Ból nie został spowodowany przez drugą osobę. Nie był wynikiem jej złych intencji. Ten ból wziął się ze mnie, z moich przekonań i niezaspokojonych potrzeb. Gdy to zobaczyłam, mogłam zacząć pracę nad zmianą wzorca emocjonalnego, który mi ewidentnie nie służył. Dziś jest znacznie lepiej.

Podobnych przykładów można by mnożyć w nieskończoność. Jednak wszystko zaczyna się od deklaracji: Tak, jestem gotów spojrzeć na moje życie z innej perspektywy. Chcę coś zmienić.

A przy okazji, taka zmiana perspektywy jest pierwszym, ogromnym krokiem do prawdziwego, głębokiego wybaczenia.